Στο Κέντρο.

Τρεις εβδομάδες μετά, το οικοδόμημα που λέγεται Ελληνικός Στρατός αποτελεί πλέον την καθημερινότητά μου. Οι Έλληνες πολίτες θα πρέπει να αισθάνονται ιδιαιτέρως τυχεροί διότι έχουν την τιμή να κατοικούν σε έναν τόπο με τεράστια προσφορά στην τέχνη, ειδικότερα δε στο ρεύμα του σουρεαλισμού. Ολόκληρο το στράτευμα είναι μια σουρεαλιστική υπερπαραγωγή με ταλαντούχους πρωταγωνιστές και άπειρους κομπάρσους. Όποιος το συνειδητοποιήσει αυτό εγκλιματίζεται γρήγορα και βάζει ίσως το λιθαράκι του. Για τους υπόλοιπους τα πράγματα είναι σκούρα...

Πρώτη μέρα, μετά από ολοήμερη ταλαιπωρία στα συνεργεία των ανίκανων σε κλίμα clockwork orange μπαίνουμε στην τελική ευθεία όπου έμελλε να πάρουμε την πρώτη γεύση αυτού που θα ακολουθούσε.

-Σκάσε...Μη μασάς τσίχλα...Μίλα πιο δυνατά ρε...Μην ακουμπάς στην έδρα...κάτσε προσοχή όταν σου μιλάω...Ξέρεις τι είναι εδώ που έχεις έρθει;

Ξέρω. Ή τουλάχιστο έχω αρχίσει να καταλαβαίνω. 11.30 το βράδυ μόλις μας έχουν μοιράσει στους θαλάμους προσπαθούν όλοι όπως όπως να τακτοποιήσουν τα πράγματά τους και να την πέσουν. 'Εχει ήδη έρθει Υπεύθυνος Για το Αρχικό Ψάρωμα 2-3 φορές για να σβήσει τα φώτα. Ξανάρχεται αλαλάζοντας:
-Έχετε 30 δευτερόλεπτα να μπείτε κάτω από την κουβέρτα και να κοιμηθείτε γιατί από δω και πέρα θα δείτε τον ύπνο με το μακαρόνι, 29, 28...
Άλλοι έπεσαν με τα ρούχα, άλλοι προσπαθούσαν να τακτοποιηθούν στο σκοτάδι, το σίγουρο είναι πως κανένας εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε.

Συνειδητοποιούσαν όλοι ο καθένας με τον τρόπο του τις επόμενες ημέρες πως ο χρόνος εκεί μέσα μάλλον έχει σταματήσει γύρω στο '50. Μια καλά απόλυτα νόμιμη καλά κρυμμένη χούντα όπου η ιδιότητά σου η προσωπικότητά σου σταματά να έχει σημασία.

"Ξεχάστε την πολιτική σας ζωή" "Αρχισε η στρατιωτικοποίησή σας". Ατάκες που παίζουν σε καθημερινή βάση σε συνδυασμό με τις πρωινές καραμούζες, παραγγέλματα γαϊδουροφωνές και ηδονισμένα λογίδρια από νεαρούς ανέραστους θλιβερούς ανθρωπάκους που θα κάνουν το ίδιο μίζερο πράγμα επι 30ετία προσπαθώντας να πείσουν τους εαυτους στους πως συνέβαλλαν στην ύψιστη τιμή.

Πράγματα και καταστάσεις που γενικότερα προσβάλλουν βάναυσα την αισθητική σου σε σημείο που να φοβάσαι μήπως μείνεις στο τελος αισθητικά ανάπηρος.

Φασιστική τακτική πρώτα ταπείνωσης και μετά εκδήλωσης "πατρικής στοργής". Προσπάθεια για σπάσιμο της αλληλεγγύης, προώθηση του ατομισμού και της ρουφιανιάς.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι στη συντριπτική πλειοψηφία τους όλα αυτά δεν πιάνουν τόπο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια από τις ανούσιες πρόβες ορκομωσίας - παρέλασης (εκπαίδευση!!!) όπου αφού είχαν λιώσει τα πόδια ολονών και αφού είχε πέσει η χιλιοειπωμένη φαμφάρα "Αυτή η γιορτή (η ορκομωσία) είναι δική σας φροντίσε να τα πάτε καλά γιατί αυτό θα έχετε να θυμάστε" ο λοχαγός μοιράστηκε μαζί μας όλο στόμφο και "Αλά Πρέκα" πάθος τη δική του τελετή ορκομωσίας και τα πιστεύω του για τους Τουρκους που θέλουν να μας φάνε και το αρχαίο ελληνικό αθάνατο πνεύμα, όλους σχεδόν να γαμωσταυρίζουν. Μου θύμισε σκηνές από το Λούφα και Παραλλαγή με τον Καλογερόπουλο να φωνάζει βαριεστημένα ζήτω μετα το ΖΗΤΩ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ της ορκωμοσίας.

Το απελπιστικό είναι πως σε αυτούς τους καραγκιόζηδες ανήκεις ουσιαστικά για ένα χρόνο χωρίς δικαίωμα αντιλογίας. Εκεί μου έρχονται σκηνές από μιαν άλλη ταινία που οι ομοιότητες είναι πολύ ουσιαστικότερες. Μιας ταινίας που περιγράφει την αναμόρφωση στα ξερονήσια, όπου οι τρόφιμοι έλεγαν στη βραδυνή αναφορά "Καληνύχτα πατέρα" όπως ακριβώς είναι υποχρεωμένος ο λόχος να φωνάξει ζωηρά καλημέρα στον αξιωματικό, όπου μάζευαν μύγες για να κάνουν το ημερήσιο καθήκον τους και υπήρχε αντιστοιχα επιβράβευση η τιμωρία όπως ακριβώς με τις καθαριότητες και τις γόπες. Πρέπει να κερδίσεις ως καλός και πειθήνιος την έξοδο που θεωρητικά έτσι και αλλιώς δικαιούσαι.

-Τι; δεν πιστεύεις στο Θεό; Καλά η θρησκεία αλλά πατρίδα, οικογένεια;

Διαταγές που διασταυρώνονται, συγκρούονται, αλληλοεξουδετερώνονται, χρησιμοποιούνται κουτοπονηρίστικα, εκδικητικά και με όποιο τρόπο η συνδυαμό μπορείς και δε μπορείς να φανταστείς. Διαγωνισμοί μπροστά σε όλο το τάγμα για το ποιος γνωρίζει καλύτερα το στρατιωτικό κανονισμό.

-Όπως θα ξέρετε τα καψόνια στο στρατό απαγορεύονται, αλλά μη στενοχωριέστε, άμα θέλω μπορώ να σας γαμήσω με προβλεπόμενο τρόπο.

25ρηδες 30ρηδες απόφοιτοι ευέλπιδες διψασμένοι για φρέσκο κρέας πουλάνε αντριλίκι, τουπέ και διοικητηλίκι σε πολλές φορές συνομήλικούς τους. Όλοι αντιμετωπίζονται σαν αναλώσιμοι.

Στην αναφορά αλλά και γενικότερα οι σαρκασμοί δίνουν και παίρνουν. Μερικές φορές είναι προκαλούν και γελιο το οποίο φυσικά απαγορεύεται και τιμωρείται. Ατάκες που θα μπορούσαν να παίζουν και από κασέτα και τις έλεγε συνήθως ο δάσκαλος στο δημοτικό (ο οποίος τώρα που το σκέφτομαι παίζει να τις είχε μάθει στο στρατό) του στυλ γιατί γελάς εσύ παιδί μου; Σου είπαν κανένα ανέκδοτο; Πες το να γελάσουμε όλοι μαζί! Πως λέγεσαι; Τι είσαι μπακάλης; Γιατί δεν παρουσιάζεσαι σαν στρατιώτης;

Και μέσα σε όλο αυτό τον πανικό να αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που ήρθες να μάθεις ή να υπερασπίσεις αφού σε όλες τις ιστορικές περιόδους ο τακτικός στρατός στην Ελλάδα είτε πρόδοσε το λαό είτε λειτούργησε κατασταλτικά εναντίον του και οποτεδήποτε χρειάστηκε ο λαός να δράσει ένοπλα το κατάφερε πολύ αποτελεσματικά πολύ δημοκρατικότερα.

Αυτά για τώρα.

Απολύομαι λέμε...

Έχω παλιώσει πριν ακόμα ξεκινήσει η θητεία. Το παρόν αποτελεί μια
προσπάθεια δημιουργικής έκφρασης μέσα στο στρατό. Το αν θα ευδοκιμήσει
είναι αμφίβολο μιας και οι περισσότεροι λένε πως ο στρατός έχει μια
μαγική ιδιότητα να σου καταστρέφει κάθε ψήγμα δημιουργικότητας. Η ιδέα
είναι να καταγράφονται αραιά και που οι εμπειρίες είτε με κείμενα είτε
με podcasts από τη σκοπιά. Για να δούμε!